Teksty o wszystkim (Reklama: ,)
Jego wygląd nie rokował nadziei na to, że przetrzyma trudy podróży. Mimo że był ubrany we wszystko, co miał, że znajdował się w śpiworze, że okrywały go grube koce, jego twarz nabrała koloru sinobiałego. Drżał z zimna, gryząc chusteczkę, aby powstrzymać szczękanie zębami. Wziąłem go za rękę. Puls był bardzo szybki, ale ciągle jeszcze wydawał się dość regularny. Nie byłem jednak tego pewny; moje palce były pokaleczone, straciły czucie. Uśmiechnąłem się do niego. Jak się pan czuje, panie Mahler? Wydaje mi się, że nie gorzej od innych, doktorze. To znaczy, że nie za dobrze. Czy jest pan głodny? Głodny, ja? zawołał. Wszyscy tak o mnie dbają. Naprawdę nie mógłbym zjeść nawet kruszynki więcej. Było to typowe dla tego odważnego starszego pana. Odpowiadało jego zachowaniu w ciągu ostatnich godzin. Mimo stosunkowo obfitego śniadania, które zjadł z niezwykłą łapczywością, był głodny. To było oczywiste. Jego organizm, pozbawiony insuliny, domagał się nie takiego pożywienia, jakie otrzymywał. Czy ma pan pragnienie? Skinął głową, przypuszczając zapewne, że niczego nie ryzykuje przyznając się do tego. W rzeczywistości był to jeszcze jeden symptom nasilania się choroby.
(Reklama: )
